Modele podwójnej warstwy elektrycznej

Podwójna warstwa Elektryczna-w fizykochemii koloidów i elektrochemii, à określenie modelu struktury pojawiającej się na granicy dwóch FAZ. Pierwszy modèle podwójnej warstwy elektrycznej przedstawił Hermann von Helmholtz (1879). Fizyczna podstawa Tego modelu à warstwa jonów zaadsorbowanych na powierzchni. Matematyczny BPR polegał na lutteur tej warstwy do kondensatora. Główni auteurs późniejszego Ulepszenia Tego modelu à Louis Georges Gouy (1910) [1], David Leonard Chapman (1913) [2] i Otto Stern (1924) [3]. Peter Debye i Erich Hückel (1923) są Głównymi autorami związanego formalizmu matematycznego. Warstwa podwójna może być także utworzona przez orientacje Dipoli na powierzchni, Albo poprzez dysocjację powierzchniowych Grup funkcyjnych. Podwójna warstwa Elektryczna ma fondamentalne znaczenie w opisie złożonych i powszechnie spotykanych Struktur MATERII. Jest powodem stabilności wielu układów koloidalnych, na exemple mleka. Typowo warstwa podwójna ma grubość rzędu nanometrów i Zależy OD sily jonowej elektrolitu. Miarą tej grubości jest dłuv ć Debye`a. Ciało zanurzone w elektrolicie może być ciałem stałym, kroplą cieczy lub pęcherzykiem Gazu.

Na powierzchni ciała zanurzonego w elektrolicie jest zaadsorbowana warstwa jonów. Ta warstwa przylega ściśle do powierzchni je crée Tak zwany ładunek powierzchniowy. Dalej OD powierzchni jest warstwa dyfuzyjna (“rozmyta”) jonów o ładunku przeciwnym do ładunku powierzchniowego. Całkowita albraiczna Suma ładunku lizdo jest zerowa. Nierównomierne rozmieszczenie ładunku powoduje różnicę potencjału lizdo na granicy międzyfazowej..